Aşka Dair

Sıkıntılarımdan kaçıp saklanmak istiyorum aslında kaçmaktan ziyade yeni sıkıntılar edinebileceğim bir dünya istiyorum .

Dünyam daralmış ne istediğimi, niçin var olduğumu sorgulayışlarım bir türlü bitmiyor. Nereye gideceğimi ne yapacağımı bilmiyorum .Hep bilinmezliklerimle savaş veriyorum. Nerede son bulacağını kestiremiyorum. Yazılarım beni motive etmekten çok gereksizliğimi kamçılıyor ve varlığım hiçleştiriyor. Nerden neresinden başlasam değiştirmeye kendimi. Gayri samimi sıcak insanların gülüşlerine inanmaktan nerde vazgeçeceğim.Sıkılıyorum nefes alamadığım gecelerimde hiçten hiçi çıkarmaya kalkıyorum .Yine ben kalıyorum. Aslında hiç olmadığımı düşünüyor, bir gün bir şekilde değişeceği hissine kapılıyorum.Yazmayı çok istiyorum yazıyorum her yazışımdan sonra siliyorum birine gösteremiyorum okutamıyorum. Bendeki beni görmesinler diye... Beni uzaydan düşmüş sanmasınlar diye... Nerden geldiğimin cevabını ben vermemişken, benim nerden geldiğmi sorgulamasınlar diye... Ruhum bedenime ağır geliyorken birine yaslanmak birine dayanmak istiyorum. Her dayandığım ağırlığıma ağırlık katıp benden ruhunu taşımamı istiyor yoruluyorum sonra da taşımayı bırakıyorum onu.Kendime dönüyorum ruhumu bir kaldırıma bırakıp nefeslenmeye zaman yok ya kaçarsa diyorum .Bırakamıyorum beni yoran şeyden bir an olsun bile ayrılmayı düşünemiyorum .yaşama isteğime bir sebep bulamıyorum. Öylesine barışığım ki dünyayla, taşlarla, ağaçlarla ve kuşlarla bir kez olsun vazgeçemiyorum.Niye vazgeçeyim ki onca mutluluk varken benim mutluluğum mu ağır gelecek dünyaya...Beni de taşısın, başka işimi var.

Öyle anlar oluyorki uyanmak istemiyorum hiç kalmak, düşünmemek, bazende aksine düşünmek düşündüklerimde yüzmek yüzerken başkalarınıda alıp götürmek, götürürken boğulmayacağını, sıkılmayacağını hissettirmek.

Sadece yazmak istiyorum.Bende durdurkça zehre dönen ,ağırlaşan beni yoran yordukça düşüren düştükçe tekmeleyen...Beni tokatlayanlara diğer yanağımı dönüyorum İsa oluyorum bir an ama acizliğimden, kendimi mi karşımdakini mi küçümseyişimdendir bilmiyorum. Bir şey yapmıyor, acıyan yanağıma inat hiç bir şey yapmıyorum. Yol görmüyorum aydınlığa ermiyorum ermiyecekmişim gibi geliyor. Sanki herkesin beklediği aydınlıktaymışımda onları bekliyormuşum gibime geliyor. Kucak açarak bekliyorum. Korkutuyorum kendimden, sarılmak isterken saldırıyormuşun hissine kapılıyorlar, yükümü paylaşmak istemiyorlar. Herkes bir mezera girecek ben zaten mezardan çıktım tek başıma. Bir yakalasam ... Yanlızlığa veda edecem varsın beklesin tuttuğumu sımsıkı saracam bırakmamacasına ben tutarken o kaçmak isterse... Bunu hissedersem korkarak bırakacağım nereye gideceğimi bilmeden değil bu sefer yanlızlığıma döneceğim. Ne yapsam bilemiyorum, acaba hak mı versem bir mezarda yanlız çürüyenlere...

Bendemi yanlız kalsam hep. Hiç olmadan birlikte hep yalnızmı kalsam bende.

Aşka dair ne kadar yalnızlık varsa